از آنجایی که من هم یک دوپا هستم(!)، حق دارم گاهی خسته شوم، گاهی نای نوشتن نداشته باشم، گاهی هر چه می‌گردم شادی‌های زندگی‌ام را پیدا نکنم و دلم هم نخواهد چیزهای غم انگیز بنویسم، گاهی حس کنم که باید عرصه را گذاشت برای حرف های مهم تر، باید بیشتر فکر کرد و کمتر حرف زد، یا حداقل به موقع حرف  زد... اصلا بگذار روراست بهت بگویم. اگرچه همیشه از این جمله متنفر بوده‌ام اما «عزیزم، باور کن اینطوری برای هردوتایمان بهتر است!»