همیشه برایم سوال بوده که این چند هزار دختری که هر دو هفته یک بار در همایش همسریابی دانشگاهمان شرکت می کنند و انقدر حضورشان پر شور است که حتی عبور مرور ما را با مشکل مواجه می سازند، چرا به این فکر نمی کنند که اگر قرار بود این همایش نتیجه ای داشته باشد، توی آن ده-دوازده دوره قبلی نتیجه اش معلوم می شد؟ یعنی واقعا انتظار دارند توی همایشی که نود و نه و نیم درصد آن را بانوان تشکیل می دهند (آن نیم درصد هم برادران بخش تدارکات هستند!) معجزه ای رخ بدهد؟