بعضی روزها که از خواب بیدار می شوم، احساس «گریگوری سامسا» در رمان «مسخ» را دارم. با این تفاوت که او وقتی بیدار شد فهمید تبدیل به سوسک شده و من با دیدن خودم می فهمم که تبدیل به میله شده ام! یعنی نه تنها هیچ میل و اشتیاقی برای خم کردن زانو و بلند شدن از جایم ندارم، بلکه حتی احساس گرسنگی نمی کنم و با دیدن شیرکاکائوی صبحانه کوچکترین انگیزه ای در من بر انگیخته نمی شود. در این روزها بهتر است به جای خاطره تعریف کردن برایم، تلاش برای عوض کردن حس و حالم، احساس همدردی کردن و یا هر فعالیت دیگری که نیاز به نشان دادن واکنش از طرف من داشته باشد، بلند شوید بروید یک پرچم آبی بیاورید و به کله ام وصل کنید که محض رضای خدا جهت میله پرچم کاربری داشته باشم و بیش از این احساس غیرمفید بودگی نکنم! با تشکر...