رفته بودم ماست بخرم و خیار. که  مثلا ماست و خیار درست کنم. یک دفعه توی لوازم ورزشی فروشی محل که برند خیلی خفنی هم نیست یک مایوی دو تکه آبی در یکی از کنج های دور از دید ویترینش توجهم را جلب کرد. می دانم وجود مایوی دو تکه آبی یک امر طبیعی است اما نکته عجیبش اینجاست که قیمت هر تکه اش را جداگانه زده بودند و قیمت هر تکه برابر با دو سوم درآمد یک ماه من بود. ناگهان  ماست و خیار را به طور کل فراموش کرده و به یاد بحث های بسیار مهم تری مثل چند تکه بودن کفن زنانه میت افتادم. و درست همان لحظه بود که تصمیم گرفتم از این به بعد هر ماه مبلغی را برای بازماندگانم کنار بگذارم که وقت خریدن هر کدام از تکه های کفنم مجبور به فروش کلیه هایشان نشوند. درست است که شنا کردن شاید حق هر کسی نباشد اما مرگ مسلما حق است و گریزی از آن نیست!!!