وقتی کتیبه های باستانی را می خوانیم، توی اکثرشان نوشته: «خدا آسمان را آفرید، زمین را آفرید، انسان را آفرید، و شادی را برای انسان آفرید...» سوالی که پیش می آید این است که پس چرا 99 درصد ما شاد نیستیم؟

جواب های ممکن می تواند این باشد که ما انسان نیستیم، کتیبه ها جعلی است، جمله بعدی کتیبه یعنی «ولی سریع پشیمان شد و شادی را از او گرفت!» پاک شده است، آن وقت ها نمی فهمیدند دیر آمدن اسمس دوست پسر آدم چقدر غمناک است(!) و... جا دارد در ادامه سوال قبلی این را هم بپرسیم که واقعا به کجا داریم می رویم و آیا هدف ما از آفرینش این بوده است؟!